Zelda kwam in 2019 op de Capelse manege. We leerden haar kennen als een paard met een hart van goud: eerlijk, meedenkend en altijd bereid om voor haar ruiter te werken. Op stal was ze ontzettend braaf. Tijdens het zadelen stond ze rustig te wachten en bij het hoeven uitkrabben hoefde je vaak maar één voetje te vragen, de andere drie gaf ze vanzelf. En bij een fijne poetsbeurt kon ze heerlijk wegdromen.
In de dressuurlessen was ze een prachtige verschijning. Onder een gevorderde ruiter liet ze zien hoe mooi ze kon lopen. Hoewel ze soms wat nerveus of schrikachtig kon reageren op geluiden of ‘bakkabouters’, bleef ze een fijn paard om te rijden.
Zelda had ook haar gevoelige kant, iets wat velen van ons wel herkenden. Dat maakte haar soms wat uitdagender in de omgang, maar ze was eigenlijk nooit lelijk naar mensen toe. Stilstaan voor een foto? Dat werd vaak toch een spontane actiefoto.
Nieuwe geluiden of onbekende objecten vond ze spannend. Op zulke momenten kon ze ineens ‘uit haar panty schieten’ en als een vliegend tapijt om je heen draaien. En als er een snurkcompetitie was, won ze die met gemak. Voor haar buddy was dat in het begin even wennen, maar wat kon ze indrukwekkend en mooi zijn als ze zo alert was — een echte beauty.
Door geduld, doorzetten en vooral veel samen wandelen, kijken, snuffelen en ontdekken, groeide haar zelfvertrouwen zichtbaar. Met kleine stapjes, goede tips en de tijd die ze kreeg, liet ze steeds vaker haar stoere kant zien. Waar ze eerder in de stress schoot, was een rustige snuif aan iets ‘spannends’ nu vaak al genoeg. Ze bleef steeds vaker stilstaan, keek rustig om zich heen en besefte dat het goed was. Met haar zachte blik en ontspannen houding vond ze dan eigenlijk wel dat ze een snoepje had verdiend. Het was prachtig om te zien hoe ze zich zo positief ontwikkelde.
Ze kon zichzelf eindeloos bewonderen in de spiegels van de binnenbak, maar was ook sociaal naar mensen en andere paarden. Rosie en Didi waren haar grote vriendinnen. Ze riep vaak naar Didi — en dat werd bijna altijd beantwoord.
De laatste tijd genoot Zelda al van haar nieuwe rol als pensionada. Ze wandelde gezellig met je mee over het erf en genoot zichtbaar van alle aandacht (en snoepjes) die ze kreeg. Hoewel we haar ontzettend gaan missen op de manege, gunnen we haar dit nieuwe hoofdstuk van harte.
Op 24 april hebben wij Zelda naar haar nieuwe onderkomen in Dalmsholte gebracht bij 't Oldemanegepeerd. Ze mag nu gaan genieten van een welverdiend pensioen als weidemaatje op een prachtige, rustige plek. En wie weet… hangt daar ook wel een spiegel.
Lieve Zelda, bedankt voor alles. Je wordt enorm gemist. Geniet van de rust, het gras en alles wat op je pad komt — het is je zo gegund. 💛